افسوس که ایام شریف رمضان رفت سی عید به یک مرتبه از دست جهان رفت افسوس که سی پاره این ماه مبارک از دست به یکبار چو اوراق خزان رفت ماه رمضان حافظ این گله بد از گرگ فریاد که زود از سر این گله شبان رفت شد زیر و زبر چون صف مژگان، صف طاعت شیرازه جمعیت بیداردلان رفت بیقدری ما چون نشود فاش به عالم؟ ماهی که شب قدر در او بود نهان، رفت برخاست تمیز از بشر و سایر حیوان آن روز که این ماه مبارک ز میان رفت تا آتش جوع رمضان چهره برافروخت از نامه اعمال، سیاهی چو دخان رفت با قامت چون تیر درین معرکه آمد از بار گنه با قد مانند کمان

موتر از مويت شدم در حسرت گيسوي تو سوي چشمم گم شد وپيدا نشد خود سوي تو آنكسي كه گم شود در كوچه ساري از خيال پي برد بر حالتِ گمگشتگان كــــوي تو مثل آن نشنيده اي كه مي شود شيرين ادا مي برد تُرد و ملس دل را اداي بوي تو چرخ گردون گر نگردد بر مراد ما چه غم مهر و من گرديم خود بر دور ماه روي تو عاشق گم كرده دل را نااميـدي نارواست با وجـــــــــودِ آزموده قامتِ دلجوي تو نازن

ترسم آن روز سرآيي تو كه من سر بروم تشنه لب از لبت اي چشمه ي كوثر بروم گه به دنياي خيالم گذري گاه به دل هر دمي از پي ِ يك عالم ديگر بروم مهر تو ذره صفت داد سحر تاب مرا كه شوم مشرقي و تا تو به خاور بروم آن چنان دور شد از ساحل امّيد دلم در سرم نيست كه ديگر سرِ لنگر بروم غيبتت اي مه خرداد مرا وا دارد كه در اين ظلمت شب بر در آذر بروم از هماغوشي زيبايي ِ تو با چشمم عقـــبِ قابله ي قافيه پرور بروم كرده پيمانه طلب مستي چشمت از من شده ام لاله ي دلخون كه به ساغر بروم عهد كردم چو رسد لحظه ي رفتن ازخاك به فداي

عمری به هر کوی و گذر گشتم که پیدایت کنم اکنون که پیدا کرده ام ، بنشین تماشایت کنم الماس اشک شوق را تاجی به گیسویت نهم گل های باغ شعر را زیب سراپایت کنم بنشین که با من هر نظر،با چشم دل ،با چشم سر هر لحظه خود را مست تر ، از روی زیبایت کنم بنشینم و بنشانمت آنسان که خواهم خوانمت وین جان بر لب مانده را مهمان لبهایت کنم بوسم تو را با هر نفس ، ای بخت دور از دسترس وربانگ برداری که بس ! غمگین تماشایت کنم تا کهکشان ، تا بی نشان ، بازو به بازویت دهم با همزمانی ، همدلی ، جان را هم آوایت کنم فريدون مشيري